TEMAT: KRYZYSY WSPÓLNOTY RODZINNEJ – listopad

Modlitwa na wstępie spotkania – modlitwa do MB Rozwiązującej Węzły 
Dziewico Maryjo, Matko Pięknej Miłości. Matko, która nigdy nie opuściłaś dziecka wołającego o pomoc. Matko, której ręce nieustannie pracują dla Twoich ukochanych dzieci, gdyż przynagla je Miłość Boża i nieskończone Miłosierdzie, które wylewa się z Twojego serca, zwróć ku mnie Twoje współczujące spojrzenie.
Wejrzyj na kłębowisko węzłów, w których dusi się moje życie. Ty znasz moją rozpacz i mój ból. Wiesz jak bardzo te węzły mnie paraliżują. Maryjo, Matko, której Bóg powierzył rozwiązanie „węzłów” życia Twoich dzieci, składam w Twoje ręce wstęgę mego życia. Nikt, nawet zły duch, nie może jej pozbawić Twojej miłosiernej pomocy. W Twoich rękach, nie ma ani jednego węzła, który nie mógłby zostać rozwiązany. Matko Można, w swej łasce i mocy, z jaką się wstawiasz u Swojego Syna Jezusa, mojego Zbawcy, przyjmij dzisiaj ten „węzeł” … (nazwać go w miarę możności).
Na chwałę Boga, proszę Cię, byś go rozwiązała, rozwiązała na zawsze. Pokładam w Tobie nadzieję. Jesteś jedyną Pocieszycielką, jaką dał mi Bóg, jesteś fortecą w mojej słabości, bogactwem w mojej nędzy, wyswobodzeniem ze wszystkiego, co mi przeszkadza być z Chrystusem.
Przyjmij moje wołanie. Strzeż mnie, prowadź mnie, broń mnie. Ty jesteś moim bezpiecznym schronieniem. Maryjo, Ty, która rozwiązujesz węzły, módl się za mną. Amen.

JAK JEST? (diagnoza sytuacji)
• Jakie są najczęstsze przyczyny kryzysów małżeńskich? – warto uwzględnić problem migracji zarobkowej. • Czy w obliczu poważnego kryzysu małżeństwa częściej poszukujemy rozwiązań szybkich i „łatwych” czy mądrych i uczciwych? – dyskusja na temat obu sposobów wyjścia z kryzysu. • Czy bierzemy pod uwagę, że pozytywnie rozwiązany kryzys w małżeństwie może być szansą rozwoju, pogłębienia miłości i wzajemnego zaufania?

JAK POWINNO BYĆ? (ujęcie teologiczne)
Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu”. KKK 1601
Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja RP, rozdział 1, art. 18.
Jeżeli małżeństwo jest wielką tajemnicą, jak to obwieszcza św. Paweł, to tylko spojrzenie w świetle wiary może zgłębić jego bogactwo. A.M. Carrè
Rodzinę buduje się jak gmach, którego kamieniem węgielnym nie może być ani impuls, ani kaprys. Gabriel Marcel
Liczne rodziny nie tylko nie są dotknięte „chorobą społeczną”, lecz stanowią rękojmię, fizycznego i moralnego zdrowia narodu. W rodzinach, w których stale rozbrzmiewa z kolebki szczebiot dziecięcy – kwitną samorzutnie cnoty, występek zaś znika, wygnany przez odnawiające się – niby ożywcze i odradzające tchnienie wiosny – dziecięctwo. Rodziny te są najwspanialszymi kwietnikami w ogrodzie Kościoła. Na nich, jak na żyznej glebie, rozkwita radość i dojrzewa świętość. Pius XII
To, że cię kocham, nie daje ci prawa, byś mnie krzywdził, a mnie nie daje prawa do tego, bym złamał przysięgę małżeńską. Ks. M. Dziewiecki

CO ROBIĆ, ABY BYŁO TAK, JAK POWINNO BYĆ?
(ujęcie praktyczne – szukanie sposobów naprawy sytuacji)
• Jak w obliczu poważnego kryzysu małżeństwa i rodziny (swojej lub kogoś z naszych bliskich) przeciwdziałać dwom błędnym postawom: 1) biernemu poddawaniu się krzywdzie i popadaniu w bezradność, 2) obronie krzywdzonego małżonka i dzieci przed krzywdą poprzez rozwód i zawarcie nowego, cywilnego związku? • W jaki sposób odpowiedzialny i kompetentny doradca pomaga krzywdzonemu małżonkowi w podjęciu kroków, które stwarzają szansę na poprawę sytuacji małżeńskiej?

Podsumowanie spotkania
Szybkie i „łatwe” rozwiązania sytuacji kryzysowych są zawsze zawodne i rozczarowują. Jako katolicy nie możemy „pomagać” w szukaniu niemoralnych dróg wyjścia z trudnych sytuacji, gdyż w dłuższej perspektywie prowadzą one do pogłębienie kryzysu i większego cierpienia. Niewątpliwie pomocą dla szukających wsparcia jest nasza ufna modlitwa w intencji rozwiązania bolesnych sytuacji w małżeństwie (za współmałżonka).

Nam trzeba mężów, którzy beztrosko kroczą naprzód i własnym życiem dają świadectwo przewagi ducha… Nam trzeba kobiet, które by nie utwierdzały mężczyzn w ich ospałości i uleganiu popędowi, lecz żądały od nich wielkich prób silnej woli, podobnie jak kobiety w epoce rycerstwa wymagały od tych, co się ubiegali o ich względy, niesłychanych czynów bohaterskich. Na tej tylko drodze umocnienia duchowego dojrzeją ludzie do miłości. F.W. Foerster
Kościół żyje dzięki Eucharystii, która go buduje. Św. Jan Paweł II w encyklice Ecclesia de Eucharistia – Eucharystia buduje także mały Kościół domowy, wspólnotę życia i miłości jaką jest rodzina zbudowana na sakramentalnym małżeństwie.

Modlitwa na zakończenie spotkania – modlitwa o wstawiennictwo św. Jana Pawła II
Janie Pawle II nasz święty orędowniku. Wspomożycielu w trudnych sprawach. Ty, który swoim życiem świadczyłeś wielką miłość do Boga i ludzi, prowadząc nas drogą Jezusa i Maryi w umiłowaniu obojga, pragnąc pomagać innym. Przez miłość i wielkie cierpienie ofiarowane za bliźnich, co dzień zbliżałeś się do świętości.
Pragnę prosić Cię o wstawiennictwo w mojej sprawie… wierząc, że przez Twoją wiarę, modlitwę i miłość pomożesz zanieść ją do Boga, z ufnością w miłosierdzie Boże i moc Twej papieskiej modlitwy. Pragnę przez Jezusa i Maryję Za Twoim przykładem zbliżać się do Boga. (Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…)

 

Temat:     Dziedzictwo rodziny diecezjalnej – październik

Modlitwa na wstępie spotkania

Modlitwa za Ojczyznę ks. Piotra Skargi

Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna, chwałę przynosiła Imieniowi Twemu, a syny swe wiodła ku szczęśliwości.

Wszechmogący wieczny Boże, spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom
i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie.

Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje, rządy kraju naszego sprawujące,
by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen

  1. JAK JEST ? (Diagnoza sytuacji)

– Jakie jest społeczne zapotrzebowanie na znajomość dziedzictwa pozostawionego nam przez przodków?

– Jak jest z szacunkiem dla przeszłości we współczesnych rodzinach?

– Czy  młodzi rodzice uczą dzieci szacunku dla tradycji – np.: uczenia pacierza, święcenie gromnic, ziół i kwiatów związane z tradycją ludową np.: na Matkę Bożą Zielną, Gromniczną itd.

– Czy w nowocześnie wyposażonym domu jest miejsce dla krzyży i obrazów religijnych?

– Czy są w domu wspomnienia rodzinne – opowieści dziadków i rodziców przy okazji spotkań i uroczystości rodzinnych?

  1. JAK POWINNO BYĆ? (Ujęcie teologiczne)

Kafarnaum – historia „małej ojczyzny” Jezusa

Każdy z nas ma w swoim życiu teren, z którym jest szczególnie związany.
Często jest to miejsce, gdzie przyszliśmy na świat lub, gdzie upłynęły najlepsze lata naszego życia. Takie miejsce miał także Chrystus, który wywodząc się z Nazaretu, małego ubogiego miasteczka, większą część swojej działalności mesjańskiej związał z leżącym w niewielkiej odległości od miejsca urodzenia –  Kafarnaum. Podróżujących do zabytkowej części tego miejsca pielgrzymów wita dziś napis – „Kafarnaum — miasto Jezusa”. Co oznacza, że było to miasto szczególnie przez Niego wyróżnione i bliskie Jego sercu. Wydarzyło się tam bowiem więcej cudów niż gdzie indziej. To także pewien wzór postawy, szanowania swojej „małej ojczyzny”. Mamy obowiązek znać to miejsce i działać na rzecz jego dobra.

Słowa Jana Pawła II z Krakowa z 1979 roku

„I dlatego — zanim stąd odejdę, proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię „Polska”, raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością — taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym, – abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili, abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy.”

 3. CO ROBIĆ, ABY BYŁO JAK POWINNO BYĆ?

(Ujęcie praktyczne – szukanie  sposobów naprawy sytuacji)

– Jak kultywować dziedzictwo diecezji?

Podsumowanie spotkania

Warto w tym miejscu, aby Sekretarz Parafialnego Zespołu Synodalnego dał możliwość prezentacji wypracowanych wniosków i zrobił krótkie podsumowanie.

MATERIAŁY POMOCNICZE

(Pełna wersja konspektu na stronie https://synodtarnow.pl
w zakładce „pobierz”)

ZAPREZENTOWANIE TEMATU – Uważne spojrzenie na pojęcia budujące zagadnienia spotkania:

  • Czym jest diecezja dla każdego z nas?
  • Jak rozumiemy pojęcie – „dziedzictwo”?
  • Co łączy rodzinę i diecezję?
  • Jak rozumiemy określenie „dziedzictwo diecezji”

Pomoce do punktu (1. Jak jest?)

– Czy mówi się w domu w szkole o historii najnowszej zakłamanej przez ustrój komunistyczny – np. 1 marca – Narodowe Święto Żołnierzy Wyklętych?

– Jak we współczesnym domu funkcjonują elementy  duchowego
i materialnego dziedzictwa diecezji?

– Czy w domu rozmawia się o historii?

– Czy interesuje mnie historia mojego regionu?

Pomoce do punktu (2. Jak powinno być?)

 Rodzina, parafia i diecezja jako wspólnoty budujące poczucie tożsamości narodowej i więzi z „małą ojczyzną”

  • Szacunek dla historii parafii.
  • Udział parafii w pielęgnowaniu tradycji i pamięci o historii.

Naród, który nie szanuje swej przeszłości nie zasługuje na szacunek teraźniejszości i nie ma prawa do przyszłości.

  • Szukanie sposobów, na atrakcyjny dla ludzi XXI wieku sposób kultywowania tradycji:
  • „Lekcje historii” w kościele.
  • Zespoły folklorystyczne przy parafii.
  • Małe monografie o historii parafii.
  • Spotkania ze świadkami historii.

Pomoce do punktu (3. Co robić, aby było jak powinno być?)

  • Skorelowanie pracy katechetycznej w szkole z działalnością parafialnych zespołów synodalnych.

Np.: Ogłoszenie konkursu ze znajomości historii diecezji w środowisku dzieci
i młodzieży – Czy znam moją diecezję? – (koordynowanego przez katechetów
w szkole). Konkurs mógłby mieć, krótką formę testu zamkniętego. Rozstrzygnięcie
w ramach katechezy przyparafialnej, z nagrodami ufundowanymi przez parafię.

  • Zaproponowanie dzieciom szkół podstawowych innych form zdobywania wiedzy
    o dziedzictwie diecezji np.:  przygotowanie plakatu, prezentacji multimedialnej  –
    Sanktuaria  diecezji tarnowskiej”– Jakie sanktuaria znajdują się w mojej okolicy? – wybrane 4-6 przykładów ze zdjęciami. (Temat sanktuariów opracowany
    w kontekście danego regionu) Także nagrodzony przez parafię.
  • Wykorzystanie dziecięcych pasji malarskich – Konkurs plastyczny – „Kapliczki
    i krzyże przydrożne w mojej parafii”
    Konkurs może mieć charakter odtwórczy (dotyczyć istniejących kapliczek czy krzyży przydrożnych) lub twórczy (gdy wiadomo, że będzie powstawała nowa kapliczka, można zwrócić się do młodzieży o stworzenie jej projektu).
  • Propozycja dla uczniów starszych klas szkoły podstawowej, gimnazjalnej, oraz szkół średnich – „Wywiad z dziadkiem – wspomnienia z czasów wojny”, czyli zapisanie wspomnień  świadków historii i tradycji. Projekt ten nawiązywałby do kampanii społecznej w mediach „Nagraj dziadka na smartfona” lub „Kiedy ostatnio słuchałeś opowieści swojej babci?”

 Wywiad „Jak się zmieniło życie religijne na przestrzeni lat” (wspomnienia

  • z dzieciństwa dziadków) Przez ostatnie kilkadziesiąt lat życie religijne uległo dużym przeobrażeniom, zmianom. Jedne jego formy (np. niektóre nabożeństwa, zwyczaje – przykładowo wprowadzanie do kościoła matki po połogu) skończyły się, uległy zapomnieniu, inne, chociażby w związku z beatyfikacją i kanonizacją nowych błogosławionych i świętych pojawiły się, rozkwitły. Tradycja „dróżek maryjnych” w Zawadzie koło Dębicy. Interesujące byłoby przedstawienie tych zmian w postaci pisanej.
  • Propozycja dla parafialnego zespołu synodalnego – Podjęcie decyzji o renowacji kapliczki lub krzyża znajdującego się na terenie parafii czy też zapomnianych nagrobków powstańców, partyzantów na cmentarzach parafialnych.
  • Propozycja dla parafialnego zespołu synodalnego – Opracowanie Zbiorku pieśni regionalnych religijnych i ludowych, funkcjonujących w tradycji danej parafii.
  • Inne propozycje: Przeprowadzenie profesjonalnych kursów dykcji i emisji głosu dla LSO – by uczyć szacunku dla tekstów czytanych w Liturgii Słowa i dbałości o czystość i piękno języka polskiego. (Propozycja dla opiekunów LSO)

Konspekt przygotowali: Pani mgr Małgorzata Stryczek i mgr Krzysztof Haptaś (Komisja Dziedzictwa Diecezji Tarnowskiej)

 

Temat: Wychowanie dzieci i młodzieży w rodzinie – wrzesień

 Cele:

  • Opisanie właściwej relacji: rodzic – dziecko w procesie wychowania.
  • Ukazanie godności i bezcennej wartość osoby dziecka i rodzica w procesie wychowania.
  • Uświadomienie, że prawidłowa relacja rodzica i dziecka jest kluczem do wychowania w rodzinie.

Metoda: praca w grupie – max. 10 osób – (warto, szukając odpowiedzi na pytania skorzystać z materiałów pomocniczych)

Wstęp: Modlitwa

J 1,35-39

Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?» Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej.

Panie pozwól nam odkryć w Tobie nauczyciela, przewodnika, wychowawcę. W czasie kiedy odkrywamy „Kościół, którego jesteś wzorem” chcemy byś objawił przed nami, że jako Bóg – Mistrz i Nauczyciel, chcesz nas kształtować swoją obecnością. Pomóż nam robić to co Ty. Amen.

  1. Jak jest? WIDZIEĆ (diagnoza sytuacji)

 „Współczesne wychowanie jest traktowane jako całokształt procesów i oddziaływań zachodzących w toku wzajemnych relacji między dwiema osobami, pomagających im rozwijać własne człowieczeństwo. Zakłada ono uznanie i afirmację wolności, dzięki której obie strony interakcji mogą ujawniać i urzeczywistniać wobec siebie wartości nadające sens ich życiu. W tak rozumianym wychowaniu nie ma wychowawców i wychowanków, ale są spotykające się ze sobą osoby, które obdarowują się swoim człowieczeństwem. Aby to się mogło dokonać, muszą one wzajemnie otworzyć się na siebie, uznać własną wolność i godność, a także okazać autentyczność, poczucie odpowiedzialności, zaufanie i empatię. Wychowanie jest więc dialogiem między osobami, a zatem zakłada wymienność ról: mówienia i słuchania, dawania i brania, czy też oferowania i asymilowania.” (Za  PWN: Wychowanie)

„Wychowawca, (…) nie wtłacza, a wyzwala, nie ciągnie, a wznosi, nie ugniata, a kształtuje, nie dyktuje, a uczy, nie żąda, a zapytuje…” (Janusz Korczak)

Jak wygląda wychowanie dzisiaj:

  • Jak wygląda obecnie w rodzinie relacja: dziecko – rodzic?
  • Jakie trudności napotykają rodzice i dzieci w procesie wychowania? 
  1. Jak powinno być? OCENIAĆ (ujęcie teologiczne)

W procesie wychowania nieocenioną rolę ma do spełnienia rodzic. Dlatego w wychowaniu chrześcijańskim nie sposób nie spojrzeć na wzór wychowania, jaki zostawia nam Jezus. W Ewangeliach słowo „Nauczyciel” (Rabbi, Rabbuni) w odniesieniu do Jezusa pojawia się 17 razy, a jeszcze bardziej adekwatne określenie „Mistrz”, aż 48 razy.

Co odróżniało Jezusa Nauczyciela od innych nauczycieli Jemu współczesnych?

  1. Sam osobiście wybiera każdego, kto miał iść za Nim (por. J 15, 16)
  2. Misja uczniów Jezusa nie trwała jakiś czas, ale całe życie – wierność do końca (por. Łk 9, 62)
  3. Jezus wybiera uczniów, których chce mieć jako przyjaciół, a nie niewolników (por. J 15, 15)

Wnioski dla rodziców:

  1. Misja bycia rodzicem to wola Boża.
  2. Rodzicem jest się do końca życia, a nie tylko jakiś czas.
  3. Bycie rodzicem wiąże się z ogromną służbą, która prowadzi do przyjaźni z dzieckiem.
  • Czym różni się „chowanie” od wychowania?
  • Jakim wychowawcą (nauczycielem) jest Jezus, na czym polega Jego metoda wychowawcza? (Proszę stworzyć dekalog katolickiego wychowania.)
  1. Co robić, aby było jak powinno być? DZIAŁAĆ (Ujęcie praktyczne -szukanie sposobów naprawy sytuacji)

Godność rodziców wypływa z tego, że powołani są do bycia wychowawcami na wzór Jezusa. Powołani, żeby spełniać misje nie swoją, ale Boże wezwanie.

W tej części szukamy wspólnie odpowiedzi na pytanie: Co robić?

Odpowiedź na nie ukaże nam konkretne zadania, jakie należałoby podjąć, aby odnowić, pogłębić, a może reaktywować wychowanie w rodzinie.

Szukanie sposobów naprawy możemy przeprowadzić przez zadawanie poniższych lub podobnych pytań:

  • Kiedy i w jaki sposób mówić rodzicom kim są, jaka jest ich godność, rola, zadanie?
  • Jakie tematy poruszać na spotkaniach z rodzicami?
  • Co konkretnie zrobić w kwestii wychowania w naszej parafii?

Podsumowanie spotkania

Warto w tym miejscu, aby Sekretarz Parafialnego Zespołu Synodalnego dał możliwość prezentacji wypracowanych wniosków i zrobił krótkie podsumowanie.

Opracowanie konspektu:

Diecezjalne Duszpasterstwo Młodzieży

 

 MATERIAŁY POMOCNICZE:

 Św. Jan Paweł II, List do Rodzin, 1994

„Wydaje się, że aby trafnie na to pytanie odpowiedzieć (Czym jest wychowanie?), nie można pominąć dwóch fundamentalnych prawd: po pierwsze, że człowiek jest powołany do życia w prawdzie i miłości; po drugie, że każdy urzeczywistnia siebie przez bezinteresowny dar z siebie samego. Odnosi się to zarówno do tych, którzy wychowują, jak i do tych, którzy są wychowywani. Również i wychowanie jest procesem, w którym wzajemna komunia osób dochodzi do głosu w sposób szczególny. Wychowawca jest osobą, która «rodzi» w znaczeniu duchowym (…).

Wychowanie jest więc przede wszystkim obdarzaniem człowieczeństwem – obdarzaniem dwustronnym. Rodzice obdarzają swym dojrzałym człowieczeństwem nowo narodzonego człowieka, a ten z kolei obdarza ich całą nowością i świeżością człowieczeństwa, które z sobą przynosi na świat (…).

Bezpośrednimi wychowawcami w stosunku do swoich dzieci pozostają zawsze na pierwszym miejscu rodzice (…).

Wszyscy inni uczestnicy procesu wychowawczego działają poniekąd w imieniu rodziców, w oparciu o ich zgodę, a w pewnej mierze nawet ich zlecenie.

Jeżeli chodzi o udział Kościoła w procesie wychowawczym, (…) nie chodzi tylko o to, ażeby wychowanie religijno-moralne powierzać Kościołowi, ale żeby wspólnie z nim wychowywać (…).

W miłości znajduje oparcie i ostateczny sens cały proces wychowawczy jako dojrzały owoc miłości rodzicielskiej. Poprzez wszystkie trudy, wszystkie cierpienia i zawody, jakie idą w parze z wychowaniem człowieka, miłość wciąż zdaje wielki egzamin. Aby zdać ten egzamin, trzeba źródła duchowej mocy. To źródło znajduje się nieodmiennie w Tym, który «do końca […] umiłował»  (J 13,1).”

 

Św. Jan Paweł II, VI Apostolska Pielgrzymka do Polski, 1997

„A w wychowaniu chodzi głównie o to, ażeby człowiek stawał się coraz bardziej człowiekiem – o to, ażeby bardziej «był» (…) ażeby (…) umiał bardziej «być» (…) także «dla drugich».

 

Dokument Spotkania Presynodalnego „Młodzi Ludzie, Wiara i Rozeznanie Powołania”

„Młodzi ludzie próbują znaleźć sens swego istnienia poprzez szukanie wspierających, podnoszących na duchu, autentycznych i dostępnych wspólnot, które będą ich wzmacniały. Doceniamy środowiska, które są pomocne w rozwoju osobowości, a mianowicie rodzinę, która zajmuje uprzywilejowaną pozycję. W wielu częściach świata rola ludzi starszych oraz szacunek do własnych przodków są ważnymi czynnikami w kształtowaniu osobowości młodych. Jednak nie wszędzie tak jest, ponieważ w niektórych miejscach tradycyjny model rodziny traci na znaczeniu. Prowadzi to również do cierpienia młodych ludzi. Niektórzy odwracają się od rodzinnych tradycji, chcąc być bardziej oryginalnymi niż to, co postrzegają jako „tkwiące w przeszłości” i „przestarzałe”. Z drugiej strony, w niektórych częściach świata młodzi szukają swej tożsamości poprzez zakorzenienie w rodzinnych tradycjach oraz dążenie do bycia wiernymi temu, w jaki sposób zostali wychowani.

W jaki sposób Jezus jest pełni posługę nauczyciela:

  1. Stawia pytania – słucha; nie ma tylko metody podającej, ale wchodzi w świat, myślenie, odczuwanie uczniów.

Czego szukacie? A wy za kogo mnie uważacie? Dlaczego płaczesz? Kto jest większy: czy ten kto siedzi za stołem, czy ten kto służy? Czyż życie nie znaczy więcej niż jedzenie, a ciało więcej niż odzienie? Dlaczego dla waszej tradycji znieśliście Przykazania Boże? Czemu się trwożysz i niepokoisz? Jak można będąc złym mówić dobre rzeczy? Dlaczego zwątpiłeś? Co chcesz, abym ci uczynił? Czy i wy chcecie odejść? Nikt cię nie potępił? Czyż mnie miłujesz więcej niż ci? Cóż tobie do tego?

  1. Powtarza – Jezus, aby uczniowie zapamiętali Jego naukę, mówi w różny sposób o tym samym.
  2. Używa obrazów i znaków – przypowieści, porównania.
  3. Naucza poprzez przykład – styl życia „uczcie się ode mnie”(Mt 11,29)
  4. Poświęca specjalny czas TYLKO dla uczniów:

– wyjaśnia wszystko na osobności (por. Łk 4,34)

– pływa z nimi na jednej łodzi (por. Mk 8,10)

– uczy ich się modlić (por. Łk 11,1)

– umywa im nogi (por. J 13,15)

– ukazuje się im w pierwszej kolejności po zmartwychwstaniu (por. J 21,14)

  1. Dziecko jest dla Niego wzorem ucznia (por. Mk 10,15). Poprzez ukazanie postawy dziecka uczy rodziców jak być uczniem w swojej szkole –„szkole Jezusa”.
  2. Przeżywa z uczniami ich porażki